“ตอนสอบเข้าทหารอากาศ ผมสอบได้แค่ตัวสำรองครับ ตอนแรกก็ถอดใจแล้วนะ ไม่รู้จะเดินไปเส้นทางไหนเพราะไม่รู้จะไปปรึกษาใคร เกือบกลายเป็นคนเร่ร่อนไม่มีที่ไป จนกระทั่งมีคนที่เขาสอบได้แล้วลาออกไป ผมถึงได้เข้ามา นี่แหละทำให้ผมดีใจและภูมิใจมากทำให้ผมพาแม่มาอยู่ด้วยกันสองแม่ลูก”
ทำทุกอย่างได้เพื่อแม่ เกือบหมดหวังในชีวิตเมื่อแม่คนเดียวที่เหลืออยู่เป็นเนื้องอกในมดลูก “ผมว่าคนที่คิดว่าเขาลำบากแล้ว อยากให้ลองมองดูที่ชีวิต เปรม ดูนะครับทางบ้านก็จน แม่ก็เป็นยาม จะว่าไปเราอยู่ชั้นล่างของสังคมด้วยซ้ำ วัย19 ปี อย่างเราหลายคนคงสนุกสนานใช้ชีวิตวัยรุ่นกับเพื่อนๆ แต่สำหรับผมชีวิตมีแม่ มีวัด มีค่ายทหาร มีแค่นี้แหละ ที่แทบจะหมดกำลังใจคือแม่ป่วยเป็นเนื้องอกในมดลูก เพิ่งผ่าตัดไปเมื่อต้นปีที่ผ่านมาเองครับ พ่อผมก็ตายไปนานแล้ว ญาติพี่น้องไม่มีใครเหลียวแล อยู่กันแบบนี้ ผมว่าผมกับแม่ยังเข้มแข็งผ่านมันมาได้ ก็เพราะกำลังใจ แรงใจที่เรามีให้กัน ถึงวันที่ท้อแท้ที่สุดในชีวิต นึกถึงหน้าแม่นี่แหละ ทำให้เราอยากยืนขึ้นและเดินหน้าต่อ”