ทนายพัฒน์ กางกฎหมาย เด็ก11ขับรถชนพระ ใครรับผิดชอบ

กรณีที่เด็กอายุ 11 ปี แอบเอารถยนต์ของบิดามารดาไปขับบนถนนสาธารณะ จนไปชนพระธุดงค์จนเสียชีวิตนั้น ผิดกฎหมายหรือไม่อย่างไร??? 

การกระทำของเด็กแบ่งเป็นความผิด ดังนี้
(1) ความรับผิดอาญา เด็กอาจมีความผิด
- กระทำการโดยประมาทจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย ตาม มาตรา 291 ของ ประมวลกฎหมายอาญา ระวางโทษจำคุกไม่เกิน 10 ปี และปรับไม่เกิน 2 แสนบาท
- กระทำการโดยประมาทจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส ตาม มาตรา 300 ของ ประมวลกฎหมายอาญา ระวางโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 6 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
- กระทำการโดยประมาทจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ตาม มาตรา 390 ของ ประมวลกฎหมายอาญา ระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 เดือน หรือปรับไม่เกิน 1 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
- ขับขี่รถโดยไม่มีใบอนุญาต ตาม พระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 มาตรา 64ระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 เดือน หรือปรับไม่เกิน 1 พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
- ขับรถโดยประมาทน่าหวาดเสียวและไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของผู้อื่น ตาม พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 43 (4) และ ( ประกอบ มาตรา 160 วรรคท้าย ระวางโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือน หรือปรับตั้งแต่ 2 พันบาท ถึง 2 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
แต่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 73 บัญญัติว่า เด็กอายุยังไม่เกิน 12 ปีกระทำการอันกฎหมายบัญญัติเป็นความผิด เด็กนั้นไม่ต้องรับโทษ
ให้พนักงานสอบสวนส่งตัวเด็กตามวรรคหนึ่งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองเด็กเพื่อดำเนินการคุ้มครองสวัสดิภาพตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น
(2) ความรับผิดทางแพ่ง
- เด็กรับผิดทางแพ่งฐานละเมิด ตาม มาตรา 420 , มาตรา437 ของ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
- บิดา/มารดาร่วมรับผิดกับเด็ก ตาม มาตรา 429 ของ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
(3) รถยนต์ที่ใช้ในการกระทำความผิด ต้องถูกริบตกเป็นของแผ่นดิน
- โดยถือว่าเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดโดยตรง ตาม มาตรา 33 ของ ประมวลกฎหมายอาญา
เทียบ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5857/2543
"จำเลยนำรถจักรยานยนต์ของกลางไปขับแข่ง แสดงให้เห็นว่าจำเลยขับรถจักรยานยนต์เป็นและขับเก่ง การที่ผู้ร้องซึ่งเป็นมารดาไม่ทราบว่าจำเลยขับเก่งแสดงว่าไม่สนใจดูแลเอาใจใส่จำเลยซึ่งเป็นบุตรเท่าที่ควรและไม่ปรากฏว่าผู้ร้องใส่กุญแจลิ้นชักที่วางกุญแจรถจักรยานยนต์ไว้ให้ดีเป็นเหตุให้จำเลยนำรถจักรยานยนต์ไปขับได้โดยง่ายเช่นนี้ ถือได้ว่าผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำผิดของจำเลยแล้ว"
เทียบ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3268/2548
"ผู้ร้องเป็นบิดาของจำเลยที่ 1 เคยใช้ให้จำเลยที่ 1 ขับรถจักรยานยนต์ของกลางไปซื้อของและเคยจับได้ว่าจำเลยที่ 1 แอบเอารถจักรยานยนต์ของกลางไปขับในเวลากลางคืน ซึ่งไม่ปรากฏผู้ร้องได้ดำเนินการเพื่อป้องกันมิให้เกิดการกระทำดังกล่าวขึ้นอีกแต่อย่างใด แต่กลับปล่อยปละละเลยให้จำเลยที่ 1 สามารถนำรถจักรยานยนต์ของกลางไปใช้กระทำความผิดได้อีก ทั้งที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้เยาว์พักอาศัยอยู่บ้านเดียวกับผู้ร้อง พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงว่าผู้ร้องยินยอมอนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำรถจักรยานยนต์ของกลางไปใช้ได้ตลอดเวลาตามที่จำเลยที่ 1 ต้องการ โดยไม่คำนึงถึงว่าจำเลยที่ 1 จะนำไปใช้ในกิจการใด การที่จำเลยที่ 1 นำรถจักรยานยนต์ของกลางไปขับแข่งกับพวกบนทางเดินรถสาธารณะในเวลากลางคืน ถือได้ว่าผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 โดยปริยาย ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิร้องขอคืนรถจักรยานยนต์ของกลาง"
สำหรับความรับผิดของบิดา/มารดา มีทั้งส่วนที่อาจจะต้องรับผิดในทางอาญา กับ ส่วนที่ต้องรับผิดในทางแพ่ง โดยแบ่งเป็นดังนี้
(1) บิดา/มารดา อาจจะต้องมีความผิดในทางอาญาด้วย ฐาน ปล่อยปละละเลยหรือส่งเสริมให้เด็กไปกระทำความผิดหรือปล่อยให้เด็กมีโอกาสกระทำความผิดได้โดยง่าย เป็นไปตาม พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ.2546 มาตรา 26 (3) ประกอบ มาตรา 78 ระวางโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือน หรือปรับไม่เกิน 3 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
(2) บิดา/มารดาร่วมรับผิดกับเด็ก ตาม มาตรา 429 ของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
เทียบ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1756/2563
"จำเลยที่ 3 เป็นมารดาของจำเลยที่ 1 ด้วย ดังนั้น จำเลยที่ 3 จึงต้องร่วมรับผิดในผลแห่งการละเมิดของจำเลยที่ 1 ตาม ป.พ.พ. มาตรา 429 ในฐานะมารดา"

ทั้งนี้ สรุปว่า "ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 73 วรรคหนึ่งบัญญัติว่า " เด็กอายุยังไม่เกินสิบสองปี กระทำการอันกฎหมายบัญญัติเป็นความผิด เด็กนั้นไม่ต้องรับโทษ...."" , "พ่อแม่ให้กำเนิดบุตร เมื่อบุตรทำผิดต่อสังคม พ่อแม่ก็ต้องรับผิดชอบด้วย" และ "เตือนผู้ปกครองเด็ก ๆ ตามต่างจังหวัดที่ปล่อยให้ลูกหลานขับขี่รถจักรยายนต์ เมื่อมีความเสียหายเกิดขึ้น พวกท่านต้องรับผิดชอบด้วย..."